تبلیغات
Bad Boys For Life 17Ft18 - کشف حجاب به سبک نوین
سه شنبه 28 اردیبهشت 1389  03:55 ق.ظ    ویرایش: پنجشنبه 6 خرداد 1389 03:03 ب.ظ
نوع مطلب: تمدن ایران ،

ممکن است برخی برای فرار از مسئولیت و توجیه بی برنامگی خود، پوشش را امری درونی بدانند و بگویند که نمی توان به اجبار، کسی را باحجاب کرد؛ چنانکه ممکن است برخی نیز پرهیز از هرگونه اقدام تنبیهی و تعزیری را توصیه کنند و بگویند باید در مبارزه با این ناهنجاری، تنها به کار فرهنگی پرداخت.....


                        

ممکن است برخی برای فرار از مسئولیت و توجیه بی برنامگی خود، پوشش را امری درونی بدانند و بگویند که نمی توان به اجبار، کسی را باحجاب کرد؛ چنانکه ممکن است برخی نیز پرهیز از هرگونه اقدام تنبیهی و تعزیری را توصیه کنند و بگویند باید در مبارزه با این ناهنجاری، تنها به کار فرهنگی پرداخت.

بیست و یكمین شماره از نشریه دانشجوئی سپیدار با محوریت موضوع حجاب توسط بسیج دانشجوئی دانشگاه تهران منتشر شد.

در این شماره كه دومین ویژه نامه حجاب نشریه سپیدار است، طی مقاله ای به قلم فاطمه السادات قوام آمده است:

بی تردید مدگرایی و پدیده «بدحجابی» از معضلات وناهنجاری های فرهنگی کشور در دوران حاضر است که باید بررسی و مطالعه آن را در ردیف معضلات دیگری، مانند تورم،بیکاری و اعتیاد و ... قرار داد و برای حل آن چاره اندیشی نمود. وضعیت ناهنجار برخی از زنان و دختران امروز، به گونه ای است که فاصله کمی با بی حجابی دارد و حتی می توان آن را نوعی بی حجابی و «کشف حجاب نوین» نامید، چنانکه در روایات نیز درباره این گونه زنان آمده است:

"زنانی که لباس به تن دارند ولی عریانند... ."

به طور کلی ضرورت پرداختن به مقوله حجاب و پوشش، بیشتر بدان جهت است که این امر دربرخی مقاطع، صبغه فرهنگی و ملی به خود می گیرد و می توان با عنایت به آن، نگرش فکری و اعتقادی افراد و گروه ها و میزان پایبندی آنان به نمادهای دینی و ملی را تعیین نمود.

امروز بر هیچ خردمندی پوشیده نیست که جبهه کفر و استکبار درنظر دارد بار دیگر از تجربه تاریخی و تلخ اندلس بر ممالک اسلامی، به خصوص جمهوری اسلامی ایران استفاده کند، آن هم با بهره گیری از فن آوری ها، تکنیک های نو و دستگاه های پیشرفته و پیچیده تبلیغاتی. بی گمان برنامه های آنان، از بین بردن حجاب اسلامی و جای گزین ساختن مدها و الگوهای غربی است.

مع الاسف در سال های اخیر، به جای آن که به موازات رشد و گسترش این پدیده، برنامه ریزی ها و اقدامات علمی و هم آهنگ متولیان و دستگاه های فرهنگی صورت بگیرد، سکوت، بی برنامگی و انفعال بسیاری را از آنان شاهد بوده ایم. البته ممکن است برخی برای فرار از مسئولیت و توجیه بی برنامگی خود، پوشش را امری درونی بدانند و بگویند که نمی توان به اجبار، کسی را باحجاب کرد؛ چنانکه ممکن است برخی نیز پرهیز از هرگونه اقدام تنبیهی و تعزیری را توصیه کنند و بگویند باید در مبارزه با این ناهنجاری، تنها به کار فرهنگی پرداخت.

به هرحال، رشد و گسترش پدیده بدحجابی از یک سو و بی برنامگی متولیان فرهنگی از سوی دیگر موجب شده، برخی امید به اصلاح وضعیت موجود را از دست بدهند و اساساً به این جمع بندی برسند که بیشتر بانوان جامعه ما، نه تنها بدحجاب بلکه خواهان رفع الزام درباره این حکم الهی هستند! حال آن که هم تساهل و تسامح مسئولان در این باب و هم جمع بندی مزبور درباره زنان ایرانی خطا و نادرست است.

این گونه افراد، تنها بخشی از واقعیت را می بینند و به این واقعیت انکارناپذیر توجه ندارند که درصد بالایی از زنان و دختران متدین و عفیف، ترجیح می دهند برای حفظ ارزش ها و باورهای دینی خود، کم تر در معابر عمومی ظاهر شوند و نیز همین افراد به تجمعات بزرگ زنان محجبه در راه پیمایی ها، نماز عیدها و نماز جمعه ها توجه ندارند و زنان بی قید خیابانی را مبنای قضاوت خود درباره همه زنان ایرانی می دانند.

به طور کلی می توان زنان جامعه ایرانی را به لحاظ میزان التزام به پوشش، به سه دسته متمایز تقسیم کرد:

1. بانوان متدین ومقید به حجاب؛ چنان که گفتیم، بیشتر بانوان از شمار این دسته اند که به علت نداشتن انگیزه خودنمایی و تبرج، نمود و بروز کمتری دارند.

2. بانوان غافل وکم توجه به احکام وموازین اسلامی؛ می توان گفت بیشتر زنان و دخترانی که در معابر و اماکن عمومی با پوشش ناقص ظاهر می شوند کسانی هستند که از حدود و ثغور حجاب اسلامی و ارزش و اهمیت آن، آگاهی کافی ندارند یا تحت تأثیر جو قرار گرفته اند و قبح بدحجابی را فراموش کرده اند. این گونه افراد، هیچ گونه تعمد و غرض ورزی ندارند و با ارشاد و کار فرهنگی مناسب، رفتارشان را می توان تغییر داد.

3. زنان و دخترانی که باید آنان را تابلوهای بدحجابی و مانکن های متحرکی دانست که با رفتارهای نامأنوس و غیرمتعارف خود، در خدمت ترویج فرهنگ بیگانه قرار دارند و دانسته یا ندانسته به احکام و ارزش های اسلامی و ملی، دهن کجی می کنند.

بی گمان این دسته، با ویژگی های یادشده، در اقلیت قرار دارند.

بدیهی است دستگاه های فرهنگی کشور، برای هر یک از این گروه ها، به نحوی خاص باید سیاست گذاری و برنامه ریزی کنند. لازم است محور سیاست گذاری ها و برنامه ریزی ها درباره گروه نخست، «تشویق» و ترغیب باشد.

گفتنی است تشویق در لغت، به شوق آوردن، راغب کردن و آرزومند ساختن معنا می دهد. و در اصطلاح تربیتی، بهره گیری از امور مورد علاقه شخص به منظور ترغیب نمودن او به تثبیت یا ادامه کاری است که انجام داده یا شروع به انجام آن کرده است. در اهمیت شیوه تربیتی تشویق، همین بس که بخش جالب توجهی از آیات قرآن، در پیوند با ترغیب و تشویق مردم به انجام کارهای پسندیده و پرهیز از امور ناپسند نازل شده است.

امام علی(ع) در نامه معروف خود به مالک اشتر، با تاکید بر اهمیت این شیوه می فرمایند:

نباید نیکوکار و زشتکار پیش تو یکسان باشند، زیرا در این صورت، نیکوکار درباره انجام کار نیک، دل سرد و بی رغبت می شود و بدکار در ارتکاب بدی تشویق می گردد.

در بخش دیگری از این نامه،خطاب به او می فرمایند:

... پی درپی آنان راتشویق کن و کارهای مهمی را که انجام داده اند، برشمار.

به هرحال، روی آوردن متعادل به امرحجاب درزمان حاضر ضروری است؛ زیرا کشور ما درچند دهه اخیر، دو مقطع مهم را در این باره پشت سرگذاشته. در یک مقطع، برخی افراط گری ها، سخت گیری های بی جا و برخوردهای سلیقه ای و در مقطعی دیگر، تساهل، تسامح و کوتاهی فراوان دراین زمینه بوده است. اکنون مردم ما و به خصوص متدینان، ضرورت تعادل و برنامه ریزی های منطقی و معتدل در این زمینه را به خوبی احساس و حمایت می کنند.

برخی براین دیدگاه نادرست پافشاری می کنند که دخالت دولت در امر حجاب و مبارزه با بدحجابی، موجب عناد و جری شدن افراد و زمینه ساز هرج و مرج بیش تر خواهد شد. بنابراین، لازم است دولت، وارد این عرصه نشود. غافل از آن که اهداف اساسی برپایی حکومت دینی، حفظ مظاهر دینی و پاسداری از شعایر اسلامی بوده است.

(الذین إن مکنّاهم فی الارض أقاموا الصلاه واتوا الزکاه و امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر)؛

مؤمنان کسانی اند که اگر به آنان در زمین، قدرت و مکنت دادیم، نماز برپای میدارند و زکات می دهند و امر به معروف و نهی از منکر می کنند... .

برخی با قیاس مع الفارق می گویند: اگر رضاخان توانست به اجبار، چادر از سر زنان ما بگیرد، ما هم می توانیم زنان بی حجاب را به اجبار باحجاب کنیم!

باید گفت کاری که رضاخان انجام داد، خلاف شرع، عقل و ناهم خوان با آداب و سنن ملی و در راستای اهداف استعماری و مورد مخالفت محافل و مراجع دینی بود، حال آنکه برنامه ریزی همه جانبه و متعادل در مبارزه با پدیده بدحجابی، کاری معقول، مشروع، منطبق برفطرت، هم آهنگ با آداب و سنن ملی و مورد حمایت مراجع معظم تقلید و اکثریت متدین جامعه است، مشروط بر آن که مسئولان و متولیان فرهنگی کشور، با هم آهنگی وانسجام وبا شهامت و شجاعت وارد میدان شوند و با بی اعتنایی کامل به فشارها و جوسازی های دشمنان، به تکالیف الهی عمل می کنند.

گفتنی است، حساسیت و ظرافت این مسئله ایجاب می کند که دولت در مبارزه با آن، از برنامه های کوتاه مدت و درازمدت استفاده کند.

در پایان یادآور می شوم که سنگینی مسئولیت دولت، به هیچ وجه نافی مسئولیت افراد نیست؛ زیرا بر اساس آموزه های اسلامی، جامعه به منزله خانواده بزرگی است که هر یک ازاعضای آن، نسبت به دیگران، وظایف ومسئولیت هایی دارد

نشریه دانشجوئی «سپیدار»

   


نظرات()   

Bad Boys For Life 17Ft18

رفیقیم رفاقت رفقا